Racisme

 Uit wat zich in hun omgeving afspeelt,
uit wat te zien valt,
halen mensen datgene wat in hun kraam past,
zeker in deze tijd van stemmingmakerij.

1980 – begeleiding van een groep werklozen in Aalst.

In de groep een wat oudere Turkse heer, stil, rechtop, waardig. Hij spreekt een beetje nederlands, net genoeg om zich uit de slag te trekken, maar doet zijn best. Ik voel meteen respect voor hem.

—————————

In zo een begeleiding vertellen mensen, elk op hun manier, welke ervaring zij hebben met werken en met werk zoeken. Na een aantal sessies vertelt hij zijn verhaal op een even rustige en waardige manier als hij daar zit.
Hij was een aantal jaren terug in de buurt komen wonen, ergens halverwege Aalst en Wetteren, niet de beste plaats voor wie met het openbare vervoer moet reizen, maar het was niet anders.

Hij vertelt dat zijn buurman erg vriendelijk op hun komst reageerde, en dat ze snel een goed contact hadden, zij het wat gereserveerd van zijn kant uit.

De buurman die in een slachterij werkt, stelt hem voor om bij zijn werkgever te vragen of er nog mensen kunnen worden aangenomen. Dat blijkt te kunnen, niet het gemakkelijkste werk, vrij zwaar, 2 ploegen (soms 3) maar hij had daar enige ervaring in en was niet bang om de handen uit de mouwen te steken.

Zijn antwoord: als je werkt aanvaardt moet je er ook kunnen zijn, en dat kan ik niet, ik heb geen wagen en met het openbaar vervoer kan ik er niet geraken. Ik kan ook zover niet fietsen.

Waarop zijn buurman: is een brommertje een oplossing.
Hij: dat zou een oplossing zijn, maar dat kan ik mij op dit moment niet veroorloven.
Zijn buurman: ik heb een voorstel, ik geef je geld en help je zoeken naar een tweedehands brommertje, en je betaalt me telkens een stukje terug als het je past.

Als hij dit vertelt buigt hij wat het hoofd en kijkt naar het tafelblad. Zijn stem klinkt anders, zijn blik is niet dezelfde. Moeilijk voor hem om het voorstel te aanvaarden, zijn fierheid, geen misplaatste trots maar dat wat in de genen zit.

De buurman drong aan, stelde hem gerust.
Het brommertje werd gekocht en hij heeft jaren in het bedrijf kunnen werken en voor zijn gezin kunnen zorgen zoals het moest.
Hij vertelt – en nu kijkt hij voor het eerst de groep aan – hoeveel geluk hij en zijn familie hebben gehad om naast zo een buurman terecht te komen. Hij vertelt het stil en bescheiden maar met een aparte glans in zijn ogen.

(Jammer genoeg werd de afdeling waarin hij werkte volledig gesloten, vandaar zijn deelname aan de begeleiding. )

—————————-

Dit verhaal heeft bij mijn weten nooit de media gehaald,
niet eens het lokale krantje.

 

 

 

 

By |2018-04-17T14:11:33+00:00April 17th, 2014|Uncategorized|0 Comments

About the Author:

Leave A Comment