RVT

 De oude vijver
Een kikker springt er in
Geluid van water

                  Yosa Buson (1716-1783)

Ruim 14 jaar geleden zijn mijn vrouw en ik uit elkaar gegaan, op een verstandige en respectvolle manier.
Zo is het ook altijd gebleven.

De laatste jaren ging het minder met haar, Alzheimer. Eind 2013 werd ze opgenomen. Misschien was wat vroeger beter geweest maar dat zullen we nooit weten. De kinderen hebben uitstekend voor haar gezorgd tot het echt niet meer kon, vooral wegens niet meer te beheersen risico voor haar.

Niet evident die eerste weken in het RVT, nadien ging het wat vlotter, verstandelijk het ene moment beter dan het andere, maar toen al waren de goede momenten eerder schaars. Fysiek geen probleem, ze was meestal onderweg van de ene gang naar de andere, van de ene kamer naar de andere, niet altijd welgekomen maar dat besefte ze toen al niet meer. Erg lang heeft dat onderweg zijn ook niet geduurd.

Als ik nu terugkijk is het snel achteruit gegaan, na de zomervakantie herkende ze haar eigen kinderen en kleinkinderen steeds minder, bezoek bleef weg omdat ze het grootste deel van de tijd wezenloos voor zich uit staarde. Heel af en toe eens een opflakkering, een zeldzaam moment met een lach, een teder gebaar of soms een zoen. Of dat bestemd was voor haar dochter, zoon of kleindochter, of voor die ‘attente onbekende’ die op dat moment bij haar was zullen we nooit weten. Als we eerlijk met onszelf zijn weten we het natuurlijk wel. De andere momenten waren veel talrijker, niet kunnen zeggen dat je pijn hebt, dat je naar het toilet wil, dat je onderlaken of je slaapkleed in dikke oncomfortabele ribbels onder je liggen,  ….

De kinderen gaan meerdere keren per week, helpen haar bij het eten, zorgen voor verstrooiing, ze wonen gelukkig dichtbij. Het is lastig voor hen, erg lastig, maar dat zeggen ze zelden. Ik zie het, ik voel het en ik stel weinig vragen want dat is telkens weer verdriet naar boven halen, verdriet waartegen je je moet verweren want de dagen volgen snel en er is ook het eigen leven.
Ik zal nooit genoeg kunnen zeggen hoeveel respect en waardering ik heb voor wat mijn kinderen voor haar doen, hoeveel geduld, aandacht en genegenheid ze opbrengen.

De laatste weken gaat het niet meer.
Ze heeft pijn, erg veel pijn maar ze kan het niet zeggen, zelfs niet duidelijk maken. Ze weent, ze huilt, hartstochtelijk en schrijnend, bijna voortdurend. Ze heeft grote doorligwonden die alsmaar erger worden. Mijn kinderen zijn er kapot van. Machteloosheid vreet.
En het zal niet beter worden. Het is één lange lijdensweg niets menselijks, niets zinvols meer ….
Er is sinds lange maanden geen helder moment meer. Ook zij heeft indertijd – als het over anderen ging – bij herhaling gezegd: zo zou ik niet willen verder leven. Maar er is dat formuliertje dat niet is ingevuld door de snelheid waarmee het evolueerde. Eens het duidelijk aan de gang is kan je ook niet meer zeggen “moeke, wil je dit papierke een keer tekenen”. Achteraf bekeken zou je van je hart een steen moeten maken, misschien een leugentje om bestwil en om dat toch te laten tekenen. Achteraf ….

RVT staat voor Rust en Verzorgingstehuis.
– is het doel van Rust en Verzorging om mensen een zo goed mogelijke levenskwaliteit te geven zolang er nog een kwalitatief leven is, hoe bescheiden ook ?
– of is Rust en Verzorging een doel op zich, een mechanisme dat voortmaalt, ongeacht of het leven nog een leven is ?
_________________
Drie keer heb ik de veearts moeten roepen voor honden die niet meer konden. 3 keer probleemloos. Geen papiertjes.

Gelukkig dat het voor een mens wat moeilijker gaat,
dat er een drempel ligt. Een Mens blijft een Mens, maar een leven blijft geen leven.
Net daarom dat die drempel niet zo nodeloos hoog moet zijn.

PS: mijn schrijven is bitter, maar met alle respect voor de zorg en verpleging die ze krijgt, geen misverstanden daarover. Mensen kunnen maar doen wat ze kunnen doen.

By |2018-01-07T18:17:38+00:00Februari 23rd, 2015|Uncategorized|0 Comments

About the Author:

Leave A Comment